!...آسمان فرصت خوبی است اگر پر بکشیم

دخترک آرام بود

                  پلک هایش روی هم،بدنش بی جان بود...

نفس هایش پر از درد و دلش پرتاب بود...

           مادرش بی تاب بود...

                      چشمایش سرخ سرخ خیره به آسمان بود...

دستانش سرد سرد

         دلتنگ گرمای تک پاره ی وجودش بود...

                        هنوز کورسوی امیدی در دلش همخانه بود...

آسمان هم تیره بود...

         اما...

          اماگویی دخترک سالهاست که رفته بود....

                       اما تپش های قلبش برای هم خاکیان جا مانده بود

    اکنون دگر مادرش هم با صدای آن در سینه ی فرزندی دگر آرام بود...

         آری دخترک رفته بود....

                       اما نفس هایش در دل های بهاری زنده بود....

قلب دریایش به روی لبخند پر مهر مادر در سینه ی یک غریب آشنا خندان بود....

           دخترک رفته بود...

                            اما بند بند وجودش را به دیگران بخشانده بود...

دگر مادرش هم تنها نبود...

           چون اکنون روح دختر در چندین کالبد زنده بود...

                         دخترک آرام بود...

هم زنده  بر روی زمین ، هم پری  آسمان بود...

         همچنان خندان بود...

                           چون مسیر طی شده اش کوتاه اما پر بار بود...

رفتنش اندوه بار اما پر از شکوفه های سبز زندگی سرشار از لبخند معبود آسمان بود...

          آری دخترک رفته بود....

                          اما رفتنش زیبا بود...

                                       بای بایماچبای بای

 

 

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٢/۱٥ساعت ۸:٢٠ ‎ب.ظ توسط حدیثه -فرنوش نظرات ()



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت