!...آسمان فرصت خوبی است اگر پر بکشیم

کاش یه جایی تو دنیا بود ، یه جایی که میشد وقتی خسته ای  ، وقتی دلت گرفته ،

 وقتی ناراحتی بری اونجا ! بعد دم در همه ی دردا رو ازت بگیرن و بفرستنت تو ... بعد

 بری یه گوشه ی دنج بشینی با یه دنیا آرامش تنها بمونی و توش غوطه ور بشی ... با

 یه دنیا آرامش به همه چیز لبخند بزنی و از نفس کشیدن لذت ببری ... کاش یه جایی

 بود که تمام سنگینی روحت رو ازت میگرفتن و قلبت رو آروم می کردن ... کاش یه چیزی

 بود که من رو از این حال و هوا میاورد بیرون ... یه چیزی مثل راه رفتن زیر بارون پاییز و

 گرم شدن با حرارت یک استکان چای داغ ... مثل تماشای برف از پشت پنجره ... مثل

 خیس شدن زیر بارون ... مثل نشستن کنار دریای جنوب ... مثل روشن کردن یه آتیش

 کوچولو کنار دریا ... مثل تماشای ستاره ها لب یه اسکله ... مثل یه امام زاده ی خلوت

 و تمیز که حوصله ی شنیدن حرفاتو داشته باشه ... مثل یه بغض پر از درد که بعده

 سالی ماهی روزی سجاده ی نمازت رو خیس بارون کنه ... مثل رویا های بچگونم ...

 مثل طعم یه لواشک آلو ... مثل خوشمزگی یه پفک نمکی ... مثل شوق دیدن معشوق

 بعده یه عالمه دوری ... مثل دلتنگی های وقت سفر .. مثل حس دوباره ی تولد ... مثل

 حس غربت اینجا و هوای رفتن به جبهه های جنوب ... مثل شوق راهی شدن ... مثل

 آرامشی که وقتی خدا اشکات رو پاک میکنه وجودت رو فرا میگیره  ... کاش یه چیزی

 مثل همه ی اینا بود و من توش غرق می شدم...

__________________________

پی نوشت : زنده ایم! شما چطوررررر؟؟افسوسقلب

نوشته شده در ۱۳٩۱/٦/۱٥ساعت ٦:٤٥ ‎ب.ظ توسط حدیثه -فرنوش نظرات ()

گفتم خدایا از همه دلگیرم....

                                        گفت حتی من؟

                    گفتم نگران روزیم...

                                                 گفت آن با من!

گفتم خیلی تنهام...

                             گفت تنهاتر از من ?

                  گفتم درون قلبم خالیست...

                                               گفت پرش کن از عشق من!

گفتم دست نیاز دارم...

                                گفت بگیر دست من!

                  گفتم از تو خیلی دورم...

                                                  گفت من از تو نه!

گفتم آخر چگونه آرام گیرم؟

                                       گفت با یاد من!

                   گفتم با این همه مشکل چه کنم؟

                                                     گفت توکل به من!

گفتم هیچ کس کنارم نمانده....

                                       گفت به جز من!

                   گقتم خدایا! چرا این قدر میگویی من؟

                                                 گفت چون من از تو هستم تو از من...!

میپرستم خدایی را که بهم نیازی نداره اما کنارم میمونه ...

                      دووووست دارم مهربووووونم ....قلب

______________________________________________________

پی نوشت 1 : شیطان فریاد زد انسان پیدا کنید! سجده خواهم کرد!

( میدونم ربطی نداشت ولی دلم خواست بگم! خیلی پر معناست! بلههه!)نیشخند

پی نوشت 2: خوبین؟ دلمون خیلی تنگولیده بود برای همهقلب لای  لینکا تار عنکبوت بسته بود! آخ مرسی از مهربونایی که به یادمون بودن...

پی نوشت 3:پرشین بلاگ چند وقته رو اعصابمه!کلافه(بازم میدونم به شما ربطی نداشت ولی دلم خواست بگم! (تخلیه روانینیشخند)

پی نوشت 3:چرا بعضی آدما اینقدر بی معرفتن؟؟ نه واقعا چرا؟متفکرآخ

پی نوشت 4 : عید چرا نمی آد؟؟؟منتظرخیال باطل

پی نوشت 5:شرمنده! به خیلیا نشد خبر بدم مخصوصا پرشین بلاگیا! قدم همه روی چشم به جز بی معرفتازبان! ماچ

پی نوشت 6: خیلی دارم حرف میزنم نه؟؟عینک

آسمانت آبی و....

                تمام دلت از غصه ی دنیا خالی ....بای بای

نوشته شده در ۱۳٩٠/۱٢/٤ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ توسط حدیثه -فرنوش نظرات ()

هر شب که با خیالتون تو آسمون و تاریکی خلوت می کنم...

هر شب که با چشمای نازتون شب رو تا سحر با خاطرات رویایی سر می کنم...

گاهی که از دوری فاصله ها میشکنه قلبم می گیره

گاهی که میگم شما رو کی برق اشکام میگیره؟

میرسم که من کجا چشمای نازتون کجا؟

اصلا کلبه ی من کجا دنیای فرشته ها کجا؟

اما باز بی خیال غصه ها همدم قصه ها میشم

میدونم نمیبینین منو اما هر لحظه کنارتون میشم

نمی خوام حتی دیگه به فاصله فکر بکنم

فقط میخوام یاد یک حس غریبو تو دلم حک بکنم

شاید یه روز بی خیال آدما دستمو با دستتون زنجیر بکنم

 اگه برنجینم قفل نگامو از چشمای سیاهتون وا نکنم

اما من که نمی خوام راجع به عشق حرف بزنم !

فقط می خوام راز یک حس غریبو با یکی قسمت بکنم ....

 

یادش به خیر راه کلاس زبان ، یادش به خیر ماشین قراضه ی آقای سنگ سفیدی ، یادش به خیر قهقهه های معروف سایه ! همش گذشت ! اما یاد تو هنوز از اون روزا مونده ، همشم تقصیر سایه ست ! میخواست حرفی از تو نزنه!

   

خوشبختی ، آرزو ی هر لحظه ی منه برای هر لحظه ی تو ...

هر کجا هستی باش ، آسمانت آبی و تمام دلت از غصه ی دنیا خالی ...

ای که دور از من و در قلب منی

                                 با خبر باش که دنیای منی  ...

  تولد هردوتون مبارک مهربونا ...ماچ

                  

      

نوشته شده در ۱۳٩٠/٩/۳ساعت ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ توسط حدیثه -فرنوش نظرات ()

تولد حدیثه ی عزییییزم ، دوست خل گلم مبارک ...هوراامیدوارمممممم به همه ی همه ی آرزوهات زود تر از زود  برسی مخصوصا آرزوی مشترکمون!نیشخنددووووووووست دارمممم به اندازه ی تموم لحظه های قشنگی که تو این یازده سال داشتیم...قلببغلماچ

 

 خطاب به هدیه ی پاییزی ام ...مژه

 

یادته وقتی به هم رسیدیم تو پاییز بودیم

مثل شعرای خودم گرم و دلاویز بودیم

 

رویا های من و تو اون روزا صورتی بودن

خواهشامو رو چشات میذاشتی قیمتی بودن

 

دلامون روزی هزار بار واسه هم تنگ بودن

وقت دیدن گونه ها قرمز کم رنگ بودن

 

روزای طلاییمون غرق گل یاس بودن

آدمای شعرامون چقدر با احساس بودن

 

عهد و پیمونای ما چقدر سخت بودن

اونا که تو رویامون بودن چه خوشبخت بودن

 

جنگلای آرزهامون پر از  کاج بودن

عاشقا برای آشتی به ما محتاج بودن

 

قهرامون آب می شدن تندی مث برف بودن

حرف هایی که بهم زدیم فقط حرف نبودن

 

اینا که میگم بود ، فقط بود نبودن!

همشون هست و میمونه ، همش راست بودن ...بغل

 

با هفت تا آسمون پر از گلای یاس و میخک ماچ

با صد تا دریا پر عشق و اشتیاق و پولکقلب

یه قلب عاشق با یه حس بی قرار و کوچکبغل

فقط می خواد بهت بگه نولدت مبارک ....زبان

ولی خودمونیما حدیث ! عجب روزی به دنیا اومدی، روز اول مدرسه ها!قهقهه

راستی باز شدن مدرسه ها هم تسلیت! خدا صبرمون بده ! همه میگم امسال خوفه ای واسه خودش!آخخمیازه ولی از یه طرفم حوصلمون سر رفته بودا تو تابستون!نیشخند

خب دیگه بای تا های بعدی که خدا داند کی است ...؟!بای بای

نوشته شده در ۱۳٩٠/٧/٢ساعت ۱:٤٢ ‎ب.ظ توسط حدیثه -فرنوش نظرات ()

از گل وا شده ی دور ترین بوته ی خاک

                                 به تو ای دوست سلامممم ...

حالت آیا خوب است؟ روزگارت آبی است؟

                                 همه این جا خوبند...

                                                            نی لبک می خندد ...

                                                                                         قاصدک می رقصد ...

                                                                                                                  

 باد عاشق شده است ...

فکر من باش که من فکر توام ...........!

 

نقاب زندگی

 

ای بازیگر گریه نکن ما هممون مثل همیم...

             صبح ها که از خواب پا میشیم نقاب به صورت می زنیم ...

یکی معلم میشه و یکی میشه خونه به دوش...

             یکی  ترانه ساز میشه ، یکی میشه غزل فروش ...

کهنه نقاب زندگی تا شب رو صورت های ماست ...

            گریه های پشت نقاب مثل همیشه بی صداست ...

هر کسی هستی یک دفعه خط بکش از پشت نقاب ...

            از رو نوشته حرف نزن ، بلند شو از دیده ی خواب ...

عکس یه دریچه رو رو میله ی قفس بکش ...

          برای یکبارم شده جای خودت نفس بکش ...

نوشته شده در ۱۳٩٠/٥/۳۱ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ توسط حدیثه -فرنوش نظرات ()

سلامممممم  بر همگی ….خوبین ؟ خوشین؟ میگم ببخشید ما اینقدر زود زود آپ میکنیما؟! دیگه چاره چیه!نیشخند

راستی  از اون جایی که این هفته ای که داره می آد واسه(بعضیا )بی نظیره قراره اتفاقای خوب خوب بیفته و اینا ، اینه که کلی  تـــبریک! دیگه همین فعلا بــــــــای تا هـــــــــای …خیال باطلبای بای

 

 نه دیـــــــگر …

 

نه دیگر شعر می خوانم ، نه دیگر شعر می خوانی

نه دیگر قدر می دانم ، نه دیگر قدر می دانی

 

نه دیگر حرفی از مریم ، نه عشقی واضح و مبهم

نگاهت خوب فهمانده که تو دیگر نمی مانی

 

نه دیگر حرف آینده ، نه بر لبهایمان خنده

دو دیوانه ، دو بازنده ، در این بازی ،چه میدانی

 

نه دیگر آن رسیدن ها، نه شوق و ذوق دیدن ها

نه سوی هم دویدن ها ،  عقب رفتیم پنهانی

 

نه دیگر نامه ای چیزی ، نه آن اشکی که میریزی

نه در تقویم رومیزی ، قرار روز مهمانی

 

نه دیگر فال و نه حافظ ، نه دیگر غیر تو هرگز

نه آن شاخه گل قرمز ، نه گل ماند و نه گلدانی

 

نه دیگر قصه ی مجنون ، نه حرف از عشق بی قانون

نه ماندن ساعتی بیرون ، نه رفتن زیر بارانی

 

نه دیگر طعم لالایی ، نه دیگر بی تو تنهایی

نه دیگر کی تو می آیی ، همه گم شد به آسانی

 

نه دیگر دوستت دارم ، نه از عشق تو بیمارم

نه تا آخر تویی یارم ،هوا سردست و طوفانی

 

نه دیگر نامه ای دادی ، نه حرف از صید و صیادی

چه کاری دست من دادی ، دل گمراه زندانی

 

نه دیگر شور لبخندی ، نه حرف از بعد و پیوندی

نه میخندم ، نه می خندی در این یلدای طولانی

 

نه دیگر صحبت از نازی ، نه حرف از بال و پروازی

نه تصمیمی به آغازی ، در این شب های پایانی

 

نه حرف از خواب و رویایی ، نه حرف از فتح دنیایی

نه قایق توی دریایی ، سکوتست و پریشانی

 

نه دیگر عذر و کوتاهی ، نه دیگر معذرت خواهی

نه ماندن بین صد راهی ،  نه خط روی پیشانی

 

نه دیگر حرف های راست ، نه دیگر زندگی با ماست

همان شد که دلت می خواست ، نمانده عهد و پیمانی

 

نه دیگر گفتگو کردن ، نه چیزی آرزو کردن

نه حرفی روبه رو  کردن ، فراموشت شدم آنی

 

نه حرفی از شهامت ها ، نه در بوسه خجالت ها

نه آن گونه حسادت ها ، تو حق داری نمی دانی

 

نه دیگر نقطه چین بگذار ، برو دست از سرم بردار

کجا عشقست با اجبار ، مرا این گونه می رانی

 

حرامم شد شب یلدا ، تمامش کن همین فردا

نگو جای تو من گفتم، به قلبم که پشیمانی

مریم حیدر زاده قلب

نوشته شده در ۱۳٩٠/٥/٦ساعت ۱:٢٢ ‎ب.ظ توسط حدیثه -فرنوش نظرات ()

خدایا کفر نمی گویم...

                                        پریشانم...

چه می خواهی تو از جانم...؟

                             مرا بی آن که خود خواهم اسیر زندگی کردی...

خداوندا تو مسئولی..

              خداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است...

چه رنجی می کشد آن کس انسان است

                                                 واز احساس سرشار است...

--------------------------------------

صفایی ندارد ارسطو شدن...

                               خوشا پر کشیدن پرستو شدن...

تو که پر نداری پرستو شوی ...

                             بشین خر بزن تا ارسطو شوی...یول

ایام امتحانات تسلیت...!!!نیشخند بچه ها دعا کنید این چند روزم بگذره! به خیر و خوشی البته! کلافه

بابای...

نوشته شده در ۱۳٩٠/۳/۱٤ساعت ۸:٢٤ ‎ب.ظ توسط حدیثه -فرنوش نظرات ()

دخترک آرام بود

                  پلک هایش روی هم،بدنش بی جان بود...

نفس هایش پر از درد و دلش پرتاب بود...

           مادرش بی تاب بود...

                      چشمایش سرخ سرخ خیره به آسمان بود...

دستانش سرد سرد

         دلتنگ گرمای تک پاره ی وجودش بود...

                        هنوز کورسوی امیدی در دلش همخانه بود...

آسمان هم تیره بود...

         اما...

          اماگویی دخترک سالهاست که رفته بود....

                       اما تپش های قلبش برای هم خاکیان جا مانده بود

    اکنون دگر مادرش هم با صدای آن در سینه ی فرزندی دگر آرام بود...

         آری دخترک رفته بود....

                       اما نفس هایش در دل های بهاری زنده بود....

قلب دریایش به روی لبخند پر مهر مادر در سینه ی یک غریب آشنا خندان بود....

           دخترک رفته بود...

                            اما بند بند وجودش را به دیگران بخشانده بود...

دگر مادرش هم تنها نبود...

           چون اکنون روح دختر در چندین کالبد زنده بود...

                         دخترک آرام بود...

هم زنده  بر روی زمین ، هم پری  آسمان بود...

         همچنان خندان بود...

                           چون مسیر طی شده اش کوتاه اما پر بار بود...

رفتنش اندوه بار اما پر از شکوفه های سبز زندگی سرشار از لبخند معبود آسمان بود...

          آری دخترک رفته بود....

                          اما رفتنش زیبا بود...

                                       بای بایماچبای بای

 

 

 

نوشته شده در ۱۳٩٠/٢/۱٥ساعت ۸:٢٠ ‎ب.ظ توسط حدیثه -فرنوش نظرات ()



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت