هر شب که با خیالتون تو آسمون و تاریکی خلوت می کنم... هر شب که با چشمای نازتون شب رو تا سحر با خاطرات رویایی سر می کنم... گاهی که از دوری فاصله ها میشکنه قلبم می گیره گاهی که میگم شما رو کی برق اشکام میگیره؟ میرسم که من کجا چشمای نازتون کجا؟ اصلا کلبه ی من کجا دنیای فرشته ها کجا؟ اما باز بی خیال غصه ها همدم قصه ها میشم میدونم نمیبینین منو اما هر لحظه کنارتون میشم نمی خوام حتی دیگه به فاصله فکر بکنم فقط میخوام یاد یک حس غریبو تو دلم حک بکنم شاید یه روز بی خیال آدما دستمو با دستتون زنجیر بکنم اگه برنجینم قفل نگامو از چشمای سیاهتون وا نکنم اما من که نمی خوام راجع به عشق حرف بزنم ! فقط می خوام راز یک حس غریبو با یکی قسمت بکنم .... یادش به خیر راه کلاس زبان ، یادش به خیر ماشین قراضه ی آقای سنگ سفیدی ، یادش به خیر قهقهه های معروف سایه ! همش گذشت ! اما یاد تو هنوز از اون روزا مونده ، همشم تقصیر سایه ست ! میخواست حرفی از تو نزنه! خوشبختی ، آرزو ی هر لحظه ی منه برای هر لحظه ی تو ... هر کجا هستی باش ، آسمانت آبی و تمام دلت از غصه ی دنیا خالی ... ای که دور از من و در قلب منی با خبر باش که دنیای منی ... تولد هردوتون مبارک مهربونا ... تولد حدیثه ی عزییییزم ، دوست خل گلم مبارک ... خطاب به هدیه ی پاییزی ام ... یادته وقتی به هم رسیدیم تو پاییز بودیم مثل شعرای خودم گرم و دلاویز بودیم رویا های من و تو اون روزا صورتی بودن خواهشامو رو چشات میذاشتی قیمتی بودن دلامون روزی هزار بار واسه هم تنگ بودن وقت دیدن گونه ها قرمز کم رنگ بودن روزای طلاییمون غرق گل یاس بودن آدمای شعرامون چقدر با احساس بودن عهد و پیمونای ما چقدر سخت بودن اونا که تو رویامون بودن چه خوشبخت بودن جنگلای آرزهامون پر از کاج بودن عاشقا برای آشتی به ما محتاج بودن قهرامون آب می شدن تندی مث برف بودن حرف هایی که بهم زدیم فقط حرف نبودن اینا که میگم بود ، فقط بود نبودن! همشون هست و میمونه ، همش راست بودن ... با هفت تا آسمون پر از گلای یاس و میخک با صد تا دریا پر عشق و اشتیاق و پولک یه قلب عاشق با یه حس بی قرار و کوچک فقط می خواد بهت بگه نولدت مبارک .... ولی خودمونیما حدیث ! عجب روزی به دنیا اومدی، روز اول مدرسه ها! راستی باز شدن مدرسه ها هم تسلیت! خدا صبرمون بده ! همه میگم امسال خوفه ای واسه خودش! خب دیگه بای تا های بعدی که خدا داند کی است ...؟! از گل وا شده ی دور ترین بوته ی خاک به تو ای دوست سلامممم ... حالت آیا خوب است؟ روزگارت آبی است؟ همه این جا خوبند... نی لبک می خندد ... قاصدک می رقصد ... باد عاشق شده است ... فکر من باش که من فکر توام ...........! نقاب زندگی ای بازیگر گریه نکن ما هممون مثل همیم... صبح ها که از خواب پا میشیم نقاب به صورت می زنیم ... یکی معلم میشه و یکی میشه خونه به دوش... یکی ترانه ساز میشه ، یکی میشه غزل فروش ... کهنه نقاب زندگی تا شب رو صورت های ماست ... گریه های پشت نقاب مثل همیشه بی صداست ... هر کسی هستی یک دفعه خط بکش از پشت نقاب ... از رو نوشته حرف نزن ، بلند شو از دیده ی خواب ... عکس یه دریچه رو رو میله ی قفس بکش ... برای یکبارم شده جای خودت نفس بکش ... سلامممممم بر همگی ….خوبین ؟ خوشین؟ میگم ببخشید ما اینقدر زود زود آپ میکنیما؟! دیگه چاره چیه! راستی از اون جایی که این هفته ای که داره می آد واسه(بعضیا )بی نظیره قراره اتفاقای خوب خوب بیفته و اینا ، اینه که کلی تـــبریک! دیگه همین فعلا بــــــــای تا هـــــــــای … نه دیـــــــگر … نه دیگر شعر می خوانم ، نه دیگر شعر می خوانی نه دیگر قدر می دانم ، نه دیگر قدر می دانی نه دیگر حرفی از مریم ، نه عشقی واضح و مبهم نگاهت خوب فهمانده که تو دیگر نمی مانی نه دیگر حرف آینده ، نه بر لبهایمان خنده دو دیوانه ، دو بازنده ، در این بازی ،چه میدانی نه دیگر آن رسیدن ها، نه شوق و ذوق دیدن ها نه سوی هم دویدن ها ، عقب رفتیم پنهانی نه دیگر نامه ای چیزی ، نه آن اشکی که میریزی نه در تقویم رومیزی ، قرار روز مهمانی نه دیگر فال و نه حافظ ، نه دیگر غیر تو هرگز نه آن شاخه گل قرمز ، نه گل ماند و نه گلدانی نه دیگر قصه ی مجنون ، نه حرف از عشق بی قانون نه ماندن ساعتی بیرون ، نه رفتن زیر بارانی نه دیگر طعم لالایی ، نه دیگر بی تو تنهایی نه دیگر کی تو می آیی ، همه گم شد به آسانی نه دیگر دوستت دارم ، نه از عشق تو بیمارم نه تا آخر تویی یارم ،هوا سردست و طوفانی نه دیگر نامه ای دادی ، نه حرف از صید و صیادی چه کاری دست من دادی ، دل گمراه زندانی نه دیگر شور لبخندی ، نه حرف از بعد و پیوندی نه میخندم ، نه می خندی در این یلدای طولانی نه دیگر صحبت از نازی ، نه حرف از بال و پروازی نه تصمیمی به آغازی ، در این شب های پایانی نه حرف از خواب و رویایی ، نه حرف از فتح دنیایی نه قایق توی دریایی ، سکوتست و پریشانی نه دیگر عذر و کوتاهی ، نه دیگر معذرت خواهی نه ماندن بین صد راهی ، نه خط روی پیشانی نه دیگر حرف های راست ، نه دیگر زندگی با ماست همان شد که دلت می خواست ، نمانده عهد و پیمانی نه دیگر گفتگو کردن ، نه چیزی آرزو کردن نه حرفی روبه رو کردن ، فراموشت شدم آنی نه حرفی از شهامت ها ، نه در بوسه خجالت ها نه آن گونه حسادت ها ، تو حق داری نمی دانی نه دیگر نقطه چین بگذار ، برو دست از سرم بردار کجا عشقست با اجبار ، مرا این گونه می رانی حرامم شد شب یلدا ، تمامش کن همین فردا نگو جای تو من گفتم، به قلبم که پشیمانی مریم حیدر زاده خدایا کفر نمی گویم... پریشانم... چه می خواهی تو از جانم...؟ مرا بی آن که خود خواهم اسیر زندگی کردی... خداوندا تو مسئولی.. خداوندا تو میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است... چه رنجی می کشد آن کس انسان است واز احساس سرشار است... -------------------------------------- صفایی ندارد ارسطو شدن... خوشا پر کشیدن پرستو شدن... تو که پر نداری پرستو شوی ... بشین خر بزن تا ارسطو شوی... ایام امتحانات تسلیت...!!! بابای... دخترک آرام بود پلک هایش روی هم،بدنش بی جان بود... نفس هایش پر از درد و دلش پرتاب بود... مادرش بی تاب بود... چشمایش سرخ سرخ خیره به آسمان بود... دستانش سرد سرد دلتنگ گرمای تک پاره ی وجودش بود... هنوز کورسوی امیدی در دلش همخانه بود... آسمان هم تیره بود... اما... اماگویی دخترک سالهاست که رفته بود.... اما تپش های قلبش برای هم خاکیان جا مانده بود اکنون دگر مادرش هم با صدای آن در سینه ی فرزندی دگر آرام بود... آری دخترک رفته بود.... اما نفس هایش در دل های بهاری زنده بود.... قلب دریایش به روی لبخند پر مهر مادر در سینه ی یک غریب آشنا خندان بود.... دخترک رفته بود... اما بند بند وجودش را به دیگران بخشانده بود... دگر مادرش هم تنها نبود... چون اکنون روح دختر در چندین کالبد زنده بود... دخترک آرام بود... هم زنده بر روی زمین ، هم پری آسمان بود... همچنان خندان بود... چون مسیر طی شده اش کوتاه اما پر بار بود... رفتنش اندوه بار اما پر از شکوفه های سبز زندگی سرشار از لبخند معبود آسمان بود... آری دخترک رفته بود.... اما رفتنش زیبا بود... توی دنیایی که قلبا ، هر کدوم یه جا اسیرن کاش به فکر اونا باشیم که از این زمونه سیرن اونا که تو عصر آهن ، تشنه ی یه جرعه یادن کاش که دست کم نگیریم ، این جور آدما زیادن نذاریم که تو چشاشون ، بشینه دونه ی اشکی اونا فانوسن و خاموش ، آره فانوسای مشکی دنیاشون شاید یه شهره ، خالی از قهر و دورنگی توی سینشون یه قلبه جای این دلای سنگی چهرشون شاید به ظاهر مث دیگران نباشه اما نور مهربونی ، توی شهرمون می پاشه غم چشماشون عجیبه ، توی خاطرا می مونه ما ازش خبر نداریم ، چیزی رو که اون می دونه توی این عصر پر از درد ، خیلی آدما یه دنیان خیلیا تو جمع دنیا ، بی قرار و تک و تنهان زیر سایه ی سلامت ، هواشونو داشته باشیم توی جمع بیقرارا ، عطر خوشبختی بپاشیم به بهونه ی زمونه ، نذاریم که برن از یاد بذاریم زنده بمونن ، مث عشق پاک فرهاد قصه ی فانوس مشکی ، صحبت دیروز و فرداست قصشون مال حالا نیست ، از حالا تا ته دنیاست نمی گم با این ترانه ، گل کنه محبتامون جایی رو باید بگیرن ، همیشه تو فرصتمامون این ترانه یه اشارست به دلای خواب و بیدار که به یاد اونا باشیم ، همه به امید دیدار غم تنهایی رو باید از نگاهشون بخونیم خدا خیلی مهربونه ، اگه ما بنده ی اونیم عطر نرگس ، رقص باد نغمه ی شاد پرستو های شاد خلوت گرم کبوتران مست نرم نرمک می رسد اینک بهار خوش به حال روزگار... یه سلام توپول به همه ی دوستای مهربون حالا از بین بزرگترا کسی نیست دلش واسه خاطرات شیرین این دوره و تکالیف عید و این برنامه ها تنگ شده باشه؟؟؟اگه هست تعارف نکنیدا ، هست! خب دیگه امسالم گذشت بچه ها اگه بدی ازمون دیدین حلال کنین...خونه تکونی دلا فراموش نشه! راستی یه چیزی ملودی جوون من نمیدووونم چرا وبلاگت واسه من باز نمیشه به خاطر همینم آپتو نخوندما اگه نتونسنم خبر بدم شرمنده ولی منتظرتیم عزیزم ... دنیا را برایتان شاد شاد، و شادی را برایتان دنیا دنیا آرزومندم... عید به همتون خوش بگذره... اینم شعر این دفعه طبق معمول از مریم حیدر زاده...
آنجا نمی ماند...
به من او گفت فردا میرود اینجا نمی ماند و پرسیدم دلم، او گفت: نه تنها نمی ماند به او گفتم که چشمان تو جادو کرده این دل را و گفت این چشم ها که تا ابد زیبا نمی ماند به او گفتم دل دریایی ام قربانی چشمت ولی او گفت این دل دائما دریا نمی ماند به او گفتم که کم دارد تو را رویای کمرنگم و پاسخ داد او در عصر ما رویا نمی ماند به او گفتم که هرشب بی نگاه تو شب یلداست ولی او گفت کمی که بگذرد یلدا نمی ماند به او گفتم قبولم کن که رسوایت شوم او گفت کسی که عشق را شرطی کندرسوا نمی ماند و حق با اوست عاشق شو همین و هر چه بادا باد چرا که در مسیر عاشقی اما نمی ماند خدایا خط بکش بر دفتر این زندگی اما به من مهلت بده تا بشنوم آنجا نمی ماند
امیدوارمممممم به همه ی همه ی آرزوهات زود تر از زود برسی مخصوصا آرزوی مشترکمون!
دووووووووست دارمممم به اندازه ی تموم لحظه های قشنگی که تو این یازده سال داشتیم...
ولی از یه طرفم حوصلمون سر رفته بودا تو تابستون!
بچه ها دعا کنید این چند روزم بگذره! به خیر و خوشی البته! 
مریم حیدر زاده ... آخیش باورتون میشه دیگه واقعا عیده !؟ من که دو ماهه دارم روز شماری می کنم! ولی این هفته ی آخر از همش بیشتر طول کشید!خب حالا خوبین؟ خوش میگذره؟ همه چی آرومه؟ چهار شنبه سوری خوش گذشت؟ حسابی ترکوندین؟ چه قدر این سنت چهار شنبه سوری باحاله ها ، فقط کاش میشد مثل قدیما برگذار شه! وای که چه قدر مشق= تکالیف! داریم! وای وای ایشالا تو سال جدید این مرآت بره زیر... نمیدووونم ولی یه بلای توپول سرش بیاد!
آخه یکی نیست بگه بابا تو احیانا کدوم قسمت پیازی که واسه عید ما نقشه میکشی؟! اون امتحانای در پیتش بس نیست ، چشم نداره دو روز تعطیلیمونو ببینه! اه اه اه! فرناز و رکسانا و عظیمه و غزاله و دیگر علاقمندان آمین فراموش نشه! 
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
درباره سايت
منوی سايت
نويسنده سايت
آرشيو سايت
موضوعات سايت
پيوند ها
اختصاصی ويژه
طراح قالب
امكانات سايت